سقف کوبیاکس

این سقف که در اصل «دال دو محوره توخالی» نام دارد که در ایران تحت برند کوبیاکس سوئیس (Cobiax) دارای نمایندگی است. این سقف با ایجاد حفره‌هایی توسط گوی‌های پلاستیکی توخالی (ساخته شده از پلی‌اتیلن) در یک شبکه مدولار از میلگردها (مش آرماتور) و سپس دفن شدن در بتن، حدود 35٪ از وزن سقف را کاهش می‌دهد. در حالی که تقریباً همان رفتار استاتیک و ماهیت سنتی دال جامد را حفظ می‌کند، کاهش بار مرده

دال بر تمام عناصر ساختاری ساختمان از جمله ستون، دیوارهای برشی و فونداسیون اعمال می‌شود.

سقف‌های کوبیاکس برای انواع ساختمان‌ها با دهانه‌های بزرگ (فاصله‌های طولانی بین ستون‌ها)، آزادی عمل بیشتری را برای طراحی معماری ارائه می‌دهند. طراحان می‌توانند حجم‌ها و طرح‌های منحصربه فرد خود را برای پروژه‌های پیش رو اجرا کنند.
استفاده از دال دو محوره توخالی به معنای کاهش هزینه بتن و فولاد تا 40 درصد و هم‌چنین تأثیرات زیست محیطی از تولید و حمل و نقل آنها به محل کارگاه است. هنگام اجرای این سقف مقدار استفاده از بتن کاهش می‌یابد، زیرا حجم بیشتر سقف را گوی‌های توخالی اشغال کرده‌اند.
سازه‌های بتونی درصد زیادی از هزینه حمل بتن در محل را متحمل می‌شوند. سقف کوبیاکس با کاهش نیروی کار لازم جهت ساخت، کار بتن‌ریزی را آسان می‌کند. صرفه‌جویی در زمان و سرعت عمل اجرا در راستای بهبود و پیشبرد مراحل ساخت پروژه، تأثیر دیگری از این سقف را نمایان می‌سازد.
 برخی از معایب این سقف به شرح زیر است:
عدم تدوین استاندارد و آیین‌نامه مشخص برای طراحی (قوانینی برای این مورد به صورت بسیار محدود وجود دارد.)مقرون به صرفه نبودن در پروژه‌های کوچکعدم تحقیقات لازم در مورد نیروهای جانبی همانند زلزله و باد با شرایط زلزله‌خیزی ایران